Μέχρι το πρόγραμμα να διατεθεί επίσημα σε κοινό και Τύπο, διατίθεται από εδώ ανεπίσημα, γιατί πόσο να περιμένεις πια.Η αφίσα του μοιάζει με πρόσκληση για χαρτοκοπτική, ελπίζουμε όμως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας να μην έχει κρυμμένα ψαλιδίσματα στη 16η διοργάνωσή του, που ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του Απόλλωνα, του Αττικόν και των δυο αιθουσών του Δαναού στις 16 του μήνα,

Essential Killing - TrailerΕξετάζοντας την επίδραση του χρόνου στη συμπεριφορά και στην επιστροφή στη παιδική ηλικία, ο Vincent Gallo περνάει από το να αναγκάζει γκόμενες να τον πεοθηλάζουν στο να βάζει περαστικές απλά να τον θηλάζουν με την απειλή όπλου, στο Essential Killing (2010), αυτή την ώρα στη Sala Grande. Τυπικά η ταινία του Jerzy Skolimowski που έκανε χτες τις δημοσιογραφικές της,

12.
Sztuczki

Μέσα από την κινηματογράφηση μιας επαρχίας της Πολωνίας εισβάλει το Βαλκανικό τοπίο στα 24 καρέ. Μόνο που εδώ, σε αντίθεση με το σύνηθες, δεν υπάρχουν παχύρρευστες δηλώσεις για την γονεϊκή κακοποίηση, την εργατική εκμετάλλευση, την βιοτική εξαθλίωση. Υπάρχει μόνο μια μινιμαλιστική ιστορία ενός παιδιού σε "γενική αναζήτηση", σε μια μοντέρνα νεορεαλιστική προσέγγιση, που μέσα από την απλότητά της επιτρέπει μια ευρύχωρη πολυσημία. Ένας απροσδόκητα ευχάριστος κινηματογραφικός ψίθυρος: είδος προς εξαφάνιση.

11.
Κυνόδοντας

Ο Γιώργος Λάνθιμος φλερτάρει εντατικά με το παράλογο, στην ταινία, που ουσιαστικά, έβγαλε το ελληνικό σινεμά από τη ναφθαλίνη. Παρατηρεί καυστικά το φρούριο της αστικής οικογένειας. Σαν μια άσπαστη γυάλα! Αποδομεί στοχαστικά το λεκτικό παράδοξο. Οι λέξεις που προϋπάρχουν της ανθρώπινης ύπαρξης, εντός του πεπερασμένου κόσμου, μέσω της προσημασίας τους -και της αυθαίρετης παράφρασής τους- (παρα)μορφώνουν στρεβλωτικά την ανθρώπινη νόηση. Χλευάζει τη διαδικασία εκπαίδευσης, και του πολιτισμού, παρομοιάζοντας τη με διαδικασία εξημέρωσης στο ζωικό βασίλειο. Δηλαδή, η "παιδεία" σαν μια διαδικασία αυτο-αποξένωσης. Και τέλος, κοντράρει, μέχρι τελικής πτώσης, τα έμφυτα ανθρώπινα ένστικτα με τους εμφυτευμένους κώδικες συμπεριφοράς .

10.
Darbareye Elly

Μια απουσία δεν υπάρχει ως προς τον εαυτό της. Όπως και ο θάνατος. Σημασιοδοτείται, καταναγκαστικά, μέσα από τις εκρήξεις που πυροδοτεί στους (εναπομείναντες) παρόντες. Σ' ένα αναγκαία φρέσκο Ιρανικό σινεμά, η εξαφάνιση μιας γυναίκας αναστατώνει την παρέα της. Ανασύροντας στην επιφάνεια συναισθήματα, κόντρες, διαμάχες, αμφισβητήσεις και γεγονότα παντελώς ασυσχέτιστα με το χρονικό της εξαφάνισης. Ένα δράμα δωματίου για την εσωτερική αστάθεια του ανθρώπινου. Που καθορίζεται και σείεται επικίνδυνα από τα μποφόρ των περιστάσεων.

9.
Nanjing! Nanjing!

Μέσα σε εικόνες φρίκης και ανελέητης αιματοχυσίας ο Chuan Lu θεμελιώνει ένα αντιπολεμικό δράμα, με αφορμή την εξαφάνιση της πόλης Nanking κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου από τα Γιαπωνέζικα στρατεύματα. Σημείο παρατήρησής του ο άνθρωπος. Το οριακό φλερτ θανάτου και ζωής. Μες στην νομιμοποιημένη παράνοια του πολέμου. Γιατί τελικά, δυστυχώς, η ελευθερία δεν εξαρτάται απ' το πως επιλέγεις να ζεις. Αλλά απ' το πιο στρατόπεδο επιλέγεις. Μια εικαστική βόμβα!

8.
A Single Man

Ο Tom Ford, σχεδιαστής μόδας, στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο -τι ντεμπούτο(!)- διεισδύει λιγωτικά στο εσωτερικό εκκρεμές της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Colin Firth ιδανικός ερμηνευτής μιας ευαίσθητης περσόνας, συναντά τον σκηνοθέτη στο απόγειο της μύχιας αισθαντικότητας. Περιφρονώντας χαρακτηριστικά τις συλλογικά επιβεβλημένες κοινωνικές συμβάσεις, και παρατηρώντας το ατομικό και αιματηρό πορτραίτο της υποκειμενικότητας της ύπαρξης. Η φωτογραφία, η μουσική συναντά το σκοτεινό της εσωτερικής αβύσσου σ' ένα άυλο, σ' ένα αέρινο χορευτικό τέμπο.

7.
Antichrist

Ο Lars Von Trier ίσως στη μεγαλύτερη ταινία του μέχρι σήμερα, παίρνει ένα τυπικό ζευγάρι του 21ου αιώνα και το τοποθετεί σε μια νέα Εδέμ: στον Παράδεισο των ενστίκτων. Στο μεταξύ, χλευάζει προκλητικά όλες τις "πολιτισμένες" εικόνες του ανθρώπινου είδους που υπήρξαν ανά την Ιστορία. Προσπαθώντας να ανασύρει το ανθρώπινο πιο κοντά στην αρχέγονη, την αυθεντική Φύση του. Να ξορκίσει όλα τα ιδεολογήματα που προέκυψαν ανά τους καιρούς, και να ζητήσει τη χειραφέτηση από την εμετική επινόηση της Λογικής. Η αδυναμία, όμως, του Αντίχριστου να επικοινωνήσει με το κοινό εκφράζει κάτι βαθύτερα ανησυχητικό: την ακλόνητη παγίωση του Δυτικού τρόπου σκέψης και την αμετάκλητη άρνηση του "κατασκευασμένου" πολιτισμού να αμφισβητήσει τον εαυτό του.

6.
Un Prophete

ο Jacques Audiard σφυρηλατεί τους αφηγηματικούς κώδικες σ' ένα ιδιότυπο και αμιγώς ρεαλιστικό prison drama. Στοχάζεται αφαιρετικά πάνω στην διαδικασία της κοινωνικοποίησης, ορίζοντας την ως την επίδραση του εκάστοτε χώρου στο άτομο. Αλλά και σε αυτή της επιβίωσης που βρίσκεται σε πλήρη συνάρτηση με τις ικανότητες προσαρμογής. Σαρκαστικά: ίσως η φυλάκιση να μην είναι τόσο αποτυχημένος ως θεσμός. Αν μη τι άλλο, η ανομία μοιάζει πλησιέστερη στην ανθρώπινη φύση. Και αν ο φυλακή αποτυγχάνει στον σωφρονισμό, επιτυγχάνει στην σκληρή, απάνθρωπη εκπαίδευση. Εφόδιο, για να ανταπεξέλθεις στην κοσμοθάλασσα της επιβίωσης που χύνεται έξω απ' τα κελιά...

5.
Shutter Island

Ο Martin Scorsese στήνει ένα εντυπωσιακό Καφκικό σύμπαν. Για να αυτοδικάσει έναν απόστρατο πολέμου από τα εσωτερικά φαντάσματα που ξέμειναν απ' τα ερείπια των πράξεων του. Όμως, μας υπενθυμίζει, πως σε αυτή την εσωτερική αρένα είμαστε έρημοι, κατάμονοι κι απροστάτευτοι. Η "δίκη", δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά αναγκαία συνθήκη για τη θεραπεία του παρελθόντος. Και κάπου εκεί, μ' ένα ευρηματικό σχόλιο, ο μεγάλος σκηνοθέτης μεταφέρει τη δραματουργία του σε μια συλλογική υπόνοια: αν η ανθρωπότητα επιθυμεί το επόμενο βήμα, την επόμενη μέρα, τότε αυτή προαπαιτεί την εξυγίανση απ' την προηγούμενη και ούτε καθ' εξής: Εκεί φαντάσου εφιάλτη!

4.
Lourdes

Το προσκύνημα στη Λούρδη αποτελεί ένα διακριτικό αριστούργημα. Η Jessica Hausner στερεώνει ατσάλινα την ιστορία της με φόντο τους "ιερούς" τόπους της Λούρδης. Σε μια ταινία που προβληματίζει, προς πάσα κατεύθυνση, χωρίς να προσβάλλει. Η κινηματογραφική γλώσσα της Αυστριακής είναι μινιμαλιστική, η σημειολογία της βαθιά αφαιρετική, και οι παραδοχές της ρευστές και υπό διαρκή αμφισβήτηση. Γιατί ο προορισμός μιας ερώτησης δεν είναι η απάντηση. Αλλά εκείνη η αέναη περιπλάνηση ανά τους διάφορους τόπους, η οποία, εν τέλει, αναιρεί τη χρησιμότητα της απάντησης: η διαλεκτική του απείρου.

3.
Tatarak

Ο Andrzej Wajda, σε μια εντελώς διαφορετικής υφής ταινία από το τελευταίο του Katyn, επιστρέφει με τους μόνιμους προβληματισμούς του. Η απόσταση μεταξύ ζωής και θανάτου. Υπαρκτού και ανύπαρκτου. Υλικού και άυλου. Για να απογειωθεί ο στοχασμός στην αποκρυστάλλωση της δημιουργίας ως μιας πράξης θανάτου. Το έργο Τέχνης, σε οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, αποτελεί μια μεταγραφή του εσωτερικού και άυλου κόσμου του δημιουργού του. Ο οποίος, στην έκταση που αναλογεί το έργο Τέχνης, έχει θανατωθεί, για να εκτεθεί ως μνήμα πλέον στην απτή ανθρωπότητα. Η δημιουργία, ως διαδικασία, είναι μια πράξη δολοφονίας προς την άυλη, αγέννητη μορφή ζωής που προηγείται. Κι όλα αυτά γραμμένα με την προσωπική πέννα του Πολωνού auteour.

2.
Politist, adjectiv

Ο Corneliu Porumboiu, μετά το εξαιρετικό 12:08 East of Bucharest, ξαναποδεικνύει με αυτό το αριστούργημα πως είναι ένας μεγάλος σκηνοθέτης των καιρών μας. Μια ιδιότυπη ταινία. Ο Ρουμάνος σκηνοθέτης εξερευνά τα όρια της νόησης μέσα από τις λέξεις. Οι λέξεις καθορίζουν τη σκέψη μας. Και το λεξικό ρυθμίζει τα όρια τους, όπως ακριβώς ο νόμος ελέγχει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Η Ρουμανική ταινία εξελίσσεται σ' ένα βασανιστικά αργό τέμπο, για να φωτογραφίσει οριστικά κι αναπόδραστα τις αυτοδημιούργητες φυλακές μας: Άνθρωποι-λέξεις νεκρικά παραδομένες στο Θεό-ηδονιστή-ρυθμιστή λεξικό τους.

1.
Das weisse Band - Eine deutsche Kindergeschichte

Αν κάτι θα μπορούσε να διακρίνει κανείς στις ταινίες του Αυστριακού είναι μια θεματική μανιέρα: την μεταβίβαση της βίας από τις παλιότερη στη νεότερη γενιά, με περίοπτο δράστη το θεσμό της οικογένειας. Βέβαια, κανείς άλλος στην ιστορία του σινεμά δεν κοίταξε τη βία τόσο βαθιά, τόσο εσωτερικά. Μέσα από τις νεκρικές σιωπές, τις ενοχές μιας διεφθαρμένης (κοινωνικής) τάξης, που διατρυπά σαν εμβόλιο το όχι και τόσο ευαίσθητο δέρμα των παιδιών. Ένας φαύλος κύκλος. Κι αν οι πρώτες ταινίες του Haneke περισσεύουν απ' το πάθος της ανακάλυψης, η Λευκή Κορδέλα μοιάζει η πιο ολοκληρωμένη. Με σταθερό και αυστηρό σφυγμό. Που όμως, τώρα παρά ποτέ, έχοντας βάλει ένα ταβάνι, υπογραμμίζει στον μεγάλο δημιουργό μια ανάγκη: να μετατοπίσει τη θεματική του...

Post Mortem - TrailerΔυο σημαντικές υποψηφιότητες για το λιοντάρι της Mostra πρόσθεσε η Κυριακή στο Lido, το Meek's Cutoff (2010) της Kelly Reichardt που περπάτησε το κόκκινο χαλί το απόγευμα, και το Post Mortem (2010) του Pablo Larraín που έκλεισε τη Sala Grande για το βράδυ. Από το σκηνοθέτη του Tony Manero (2008) το δεύτερο, είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει συζητήσεις στη Χιλή για τη σκηνή

Di Renjie zhi Tongtian Diguo - TrailerΜε ήρωα τον Κινέζο Sherlock Holmes, προαναγγελμένος σαν επιστροφή σε φόρμα του Tsui Hark, η τελευταία από τις ασιατικές μπλοκμπαστεριές που κοντράρονται με το Inception (2010) αυτό το μήνα στα ταμεία της χώρας της, ο Detective Dee (2010) κάνει πρεμιέρα εντός διαγωνιστικού απόψε στη Βενετία.Ο Dí είναι υπαρκτό πρόσωπο, αξιωματούχος στην αυλή των δυναστειών της

3D Tungngaan - TrailerΜακριά από χρυσά λιοντάρια αλλά διαγωνιζόμενο για το νεοκαθιερωμένο Persol 3D βραβείο της Βενετίας, το Child's Eye 3D (2010) των αδερφών Pang προβάλλεται, μετά τα μεσάνυχτα φυσικά, στο Lido.Η παραγωγή του χονγκογκέζικου δίδυμου που βρήκε οίστρο στη Ταϊβάν στα τέλη των 90s, έρχεται μετά από μια σειρά αποτυχιών τους στο δυτικό κόσμο, άμεσα, έμμεσα και μεσόμεσα, με τους

Potiche - TrailerΠαίρνοντας τη σκυτάλη από τη κατήχηση της Miral (2010) και τα ξεματιάσματα των Happy Few (2010), το Potiche (2010) του François Ozon συνεχίζει σήμερα με μπουλβάρ τον ανορθόδοξο γαλλικό βομβαρδισμό του Lido, απειλώντας να το ισοπεδώσει με τον όγκο της Catherine Deneuve και του Gérard Depardieu.Από τον Ozon όλοι περιμένουν τις 9 Γυναίκες και ειδικά όσο οι αναζητήσεις του δε

Jianyu - TrailerΜετά το Somewhere (2010) της Sofia Coppola που κλείνει αυτή την ώρα έναν αγχωμένο μίνι κύκλο μεγάλων προβολών, η Βενετία τιμάει χαλαρά μέχρι τα μεσάνυχτα τον John Woo με Χρυσό Λιοντάρι καριέρας και τη προβολή του Reign of Assassins (2010).Ο άνθρωπος που με τον Killer (1989) άλλαξε το διεθνές πρόσωπο του κινηματογράφου του Hong Kong σύμφωνα με το δελτίο τύπου της Biennale και όχι

Happy Few - TrailerΜε δυο ζευγάρια που αγαπιούνται σταυρωτά, τους Happy Few (2010) του Antony Cordier, συνεχίζεται απόψε η γαλλική πολιορκία του Lido, μετά το Miral (2010) που επιβεβαίωσε την.. οσκαρικότητά του χτες περιορίζοντας τις ελπίδες του για Χρυσό Λιοντάρι.Όπως και το ισραηλινοπαλαιστινιακό δράμα του Julian Schnabel, τα ευτυχισμένα στις αλλαξοκωλιές τους ζευγάρια του Cordier φαίνεται να

Βόρεια / North /**/2.5/5 Σκηνοθεσία: Rune Denstad Langlo Σενάριο: Erlend Loe Παίζουν: Anders Baasmo Christiansen, παγωμένοι Νορβηγοί Δες/Κρύψε το trailer Nord - Trailer Μοναχικός φύλακας πίστας σκι με μετάλλια στο άθλημα και ιστορικό νευρικής κατάρρευσης, μαθαίνει ότι είναι πατέρας κάπου στα βόρεια και ξεκινά ταξίδι στους πάγους με όχημα ένα snowmobile και προμήθειες μερικά λίτρα αλκοόλ κι ένα

Τεύχος Σεπτεμβρίου /**/1.5/5 Σκηνοθεσία: R.J. Cutler Εμφανίζονται: Anna Wintour, υπάλληλοι, μόδιστροι Δες/Κρύψε το trailer The September Issue - Trailer Ο Σεπτέμβρης είναι για τη μόδα ό,τι ο Γενάρης για το ημερολόγιο, και η Vogue βγάζει τότε το μεγαλύτερο τεύχος κάθε χρονιάς.Και κάθε χρονιά η έκδοση φιλοδοξεί να είναι μεγαλύτερη, καλύτερη και πιο προσοδοφόρα από την προηγούμενη, οπότε μπορείς

Μαρμαντιούκ /**/1/5 Σκηνοθεσία: Tom Dey Σενάριο: Tim Rasmussen, Vince Di Meglio Παίζουν: Σκυλιά Δες/Κρύψε το trailer Marmaduke - Trailer Μεγάλος Δανός ερωτεύεται Κόλεϊ που έχει γκόμενο Ροτβάιλερ όσο τρελό Μαστίφ εκφράζει τη καθαρόαιμη απόγνωσή σου.Το στριπ του Brad Anderson με ήρωα τον μεγάλο αδέξιο σκύλο της οικογένειας Winslow, τρέχει από το 1954 ακριβώς επειδή μπορείς να το αντικαταστήσεις

Step Up 3D: Η Νέα Διάσταση /**/1.5/5 Σκηνοθεσία: Jon Chu Σενάριο: Amy Andelson, Emily Meyer Παίζουν: Rick Malambri, Adam G. Sevani, Sharni Vinson Δες/Κρύψε το trailer Step Up 3D - Trailer #2 Μια κίνηση μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις. Μια κίνηση μπορεί να απελευθερώσει μια ολόκληρη γενιά. Πολλές γκαβές επαναλήψεις μπορούν να σε στείλουν πίσω στην εποχή των πιθήκων.Σα ταινία φτιαγμένη με τη

Black Swan - TrailerΈχοντας ήδη μαζέψει συγκρατημένους διθυράμβους από τη δημοσιογραφική προβολή του, το Black Swan (2010) του Darren Aronofsky ανοίγει αυτή την ώρα και επίσημα στη Sala Grande του Lido το 67ο φεστιβάλ της Βενετίας.Δε χρειάζονταν βέβαια οι ανταποκρίσεις για να μάθεις ότι ο Κύκνος είναι αδερφάκι of sorts του Παλαιστή (2008) που σήκωσε το Χρυσό Λιοντάρι δυο χρόνια νωρίτερα, και το

Τα Οπωροφόρα της Αθήνας - TrailerΟ καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη, είναι περπατώντας την, νιώθοντας τη βουή των δρόμων της, την ησυχία των στενών της, τον ηλεκτρισμό των αγορών της και τις μυρωδιές των πάρκων της, τρίβοντας τα μπράτσα σου με τους περαστικούς και συμμετέχοντας στις παραστάσεις της καθημερινότητάς τους. Για όλα αυτά τα παραπάνω, η Αθήνα έχει βγάλει μια φήμη ότι δεν είναι

Δες/Κρύψε το πινακάκι με τις εισπράξειςΌσο η εμπορική κινηματογραφική περίοδος ξεκινάει στην Ελλάδα, το Hollywood κλείνει τη δικιά του, και στον απολογισμό τα εισιτήρια βγαίνουν πολύ λιγότερα αλλά τα κέρδη ανεβασμένα. Χάρη φυσικά στα ακονισμένα δόντια του S3D που ορμάει σε αγέλες μόλις μυριστεί δολάριο στη τσέπη σου, και φαίνεται να οδήγησε τις εισπράξεις στα $4.35 δις, $100 εκατομμύρια

Μια εικόνα από την αγαπημένη μου ταινία του Σταύρου Τορνέ, Μπαλαμός (1982). Μια ταινία που με στοιχειώνει ακόμη και σήμερα. Ο Μπαλαμός, αλλά και όλο το σινεμά του Τορνέ, όπως και ο τρόπος δουλειάς του, ήταν ένας αόρατος πνευματικός οδηγός στα βήματα μας στα γυρίσματα του Μέσα στο Δάσος. Νόμιζα ότι θα δω κάπου και 'γω αυτό το βλέμμα του αλόγου ή πως θα διανύσω την ομίχλη μιας λίμνης με μια βάρκα.

Kaboom - French Teasers (London, Smith & Thor)Με "ένα αμφισεξουαλικό Twin Peaks σε κολέγιο" πήγε το Μάη στις Κάνες ο Gregg Araki και το φιλμ, το Kaboom (2010), δεν έμεινε μόνο μεταμεσονύχτιο novelty εκτός διαγωνιστικού, αλλά βγαίνει και στις γαλλικές αίθουσες τον Οκτώβριο.Και χωρίς να ήξερες τον Araki, από την αρτηριοσκλήρυνση του φεστιβάλ της Κυανής Ακτής θα μπορούσες να υποθέσεις ότι η

Ο οδηγός των ταινιών της χρονιάς για τις ταινίες που αξίζει να δείτε. Όπως τις είδαμε, και όπως, αναπόφευκτα, δεν τις είδαμε. Και φέτος χωρίζεται σε 2 σκέλη. Στο πρώτο, παρουσιάζονται οι δυνατές ταινίες της χρονιάς. Στο δεύτερο, αυτές που μας σημάδεψαν. Ο οδηγός περιλαμβάνει ταινίες που προβλήθηκαν μέχρι τις 19 Αυγούστου.

34.
How to Train Your Dragon

Ο Ψαρρής, ένα διαφορετικό αγόρι, άθελά του -κάπως έτσι γίνονται οι επαναστάσεις- αντιστέκεται στον τρόπο ζωής, και κυριότερα στην τυποποιημένα ομοιόμορφη εκπαίδευση της φυλής του. Αντί αυτής, ακολουθεί το δικό του δρόμο. Η γνώση έρχεται βιωματικά. Μέσα από την ουσιαστική αλληλόδραση με το περιβάλλον. Δρόμος αυτοπεριπλάνησης, που παράλληλα, αποτελεί τη μοναδική οδό για την θεράπευση της επιβεβλημένης ξενοφοβίας. Όπου ξένο, το άγνωστο.

33.
Ander

Το ζήτημα της σεξουαλικής επιλογής απλωμένο στο φυσικό τοπίο μιας Ισπανικής επαρχίας. Το Ander δεν προτάσσει τον ομοφυλοφιλισμό σαν σεξουαλικό παράδεισο. Αντί αυτού, με μια μινιμαλιστική γραφή, παρατηρεί σχεδόν νατουραλιστικά τους ήρωες του. Ανατρέπει την κλισέ σύνδεση του μπρουταλισμού με την ετεροφυλοφιλία. Και επιζητεί την ιδεολογική απελευθέρωση, προς μια πολιτισμικά πιο ευάερη οικογένεια.

32.
Taking Woodstock
Το Taking Woodstck δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ. Δε θα μπορούσε να είναι. Δε θα έπρεπε να είναι. Ο Ang Lee, με όση καλλιτεχνική αφαιρετικότητα δύναται, μεταφέρει ένα απ' τα μεγαλύτερα "μουσικοπολιτικά" φεστιβάλ σε κοινωνικοπολιτικές υπαρξιακές κλίμακες. Καθρέφτης του οι άνθρωποι. Άνθρωποι ανταλλακτικά μες στον σκληρό συναλλαγματικό οικονομισμό. Που, για να μην ξεχνάμε, προορίζονταν για αγάπη...

31.
Strella

Η κακοποιημένη στα ανήλικά της Στέλλα, Στρέλλα στα ενήλικα τζαζ, μια όρθια πόρνη, είναι αποφασισμένη να εκδικηθεί για την οικογένεια που ποτέ δεν είχε. Μόνο που πάνω απ' τη σκακιέρα της τραγωδίας παραμένουν αινιγματικά άγνωστοι και απρόβλεπτα ρευστοί οι ρόλοι του θύτη και του θύματος. Μέσα από ένα αντεστραμμένο οιδιπόδειο σύμπλεγμα, η οικογένεια αποκαλύπτεται, όχι ως ο τόπος που έτυχες κατά αντιστοιχία, αλλά αυτός που κατέληξες από ιδιοσυγκρασία. Συναισθηματική.

30.
Whatever Works

Μετά από μια πενταετία πιο ορθόδοξων, μυθοπλαστικά, ταινιών, ο Woody Allen επιστρέφει στον εαυτό του. Προσλαμβάνει τον χαρισματικό Larry David, ουσιαστικά, να υποδυθεί τον Woody Allen. Και το αποτέλεσμα; Μια ολόφρεσκη κωμωδία, υπερνευρωτικής διάχυσης, που εκτείνεται γύρω από τις αγαπημένες εμμονές του auteur, με κυριότερα σημεία σύγκλισης, τον θάνατο και την αχαρτογράφητη άβυσσο των ανθρώπινων σχέσεων.

29.
Soul Kitchen

Το κεντρικό Αμβούργο αποτελεί γέφυρα συναλλαγής διαφορετικών πολιτισμών. Σαν ανέκδοτο. Ο Έλληνας, ο Τούρκος και οι υπόλοιποι. Ο Fatih Akin παραδίδει μια ξεσαλωτική κωμωδία. Με βέβηλο ύφος προς τη σοβαροφάνεια. Και με γαργαλιστική διάθεση προς τα κλισέ. Μια από τις πιο απροσδόκητα φρέσκιες ταινίες της χρονιάς. Ουσιαστικά ο Akin φρεσκάρει τη θεματολογία του πρωτότοκου "Βαθιά, Κοφτά και Ανθρώπινα", με μια ακομπλεξάριστα κανιβαλιστική αφήγηση.


28.
Vincere

Ο Marco Bellochio επιστρέφει για τα καλά. Έχοντας στο οπλοστάσιό του μια καθηλωτική Giovanna Mezzogiorno στο ρόλο της κρυφής ερωμένης του Μουσολίνι. Το Vincere δεν λημνάζει (μόνο) στα εγκλήματα πολέμου. Αλλά απεκδύει και τους ανθρωπολογικούς μηχανισμούς εδραίωσής τους. Η πάλη, η αντίσταση, η αντίδραση -όπως ακριβώς και η δράση- είναι μια μάχη που δίνεται εγωιστικά. Τελικά, "κερδίζει" αυτός που έχει μεγαλύτερη εξουσία να επιβάλλει!

27.
Milk Of Sorrow

Η Claudia Llosa με Λατινοαμερικάνικο ταμπεραμέντο μας παρουσιάζει την γηγενή σεξουαλική αντιφυσικότητα σ' ένα "μουσικό" μελόδραμα. Η τεχνηέντως κατασκευασμένη, μα ουσιαστική αντ-επικοινωνία των φύλων χειραγωγεί ταπεινωτικά φαινόμενα σεξουαλικής αγριότητας(βιασμοί), ως εξευτελιστικές, για το ασθενές φύλο, προκαταλήψεις και πρακτικές αντιμετώπισης της ερωτικής πράξης. Μέσα σ' αυτό το θλιμμένο αλληγορικό άσμα, η κυοφορία είναι μια πατάτα. Μαύρη, κατάμαυρη, απ' την μορφολογική σκουριά του τόπου...

26.
Mary and Max

Ζωηρό, μελαγχολικό, γοτθικό, πρόσχαρο είναι μερικά απ' τα επίθετα που περιγράφουν αυτό το αντισυμβατικό animation. Η Mary είναι ένα 8χρονό κορίτσι, μάλλον περιθωριοποιημένο και παραμελημένο. Ζει στην Αυστραλία. Ο Max είναι ένας μοναχικός, νευρωτικός 45άρης, δίχως φίλους και με πολλά συμπλέγματα. Επικοινωνούν δια αλληλογραφίας. Εκτόνωση μοναξιάς κόντρα στη Βαβέλ των μεγαλουπόλεων. Σταδιακά, η ανταλλαγή απόψεων, ζωών, συναισθημάτων, έστω και με γραμματόσημο, κόντρα στις φαινομενικές αποστάσεις, εκμηδενίζουν την Απόσταση. Βγαίνοντας απ' την αίθουσα -κινηματογράφος η Τέχνη της ψευδαίσθησης- νιώθεις λιγότερο μόνος...

25.
Moon

Μπορεί να εξελίσσεται στο διάστημα, όμως αποτελεί, απ' όσα είδαμε φέτος, την πιο γήινη περιγραφή της εργατικής εκμετάλλευσης. Όταν τα συναισθήματα ενός ανθρώπου κλειδωθούν, ή καλύτερα "κατακτηθούν" οι μηχανισμοί που τα προκαλούν, έχεις κερδίσει, εθελοντικά, έναν όμηρο. Ένα συγκλονιστικό one man show απ' τον Sam Rockwell στον πολυδιάστατο πρωταγωνιστικό ρόλο. Μια ιδιαίτερης sci-fi ταινία, που αποδεικνύει, ότι αυτό που λείπει απ' το είδος δεν είναι παρά ιδέες και ωριμότητα!

24.
The Time That Remains

Ο ELia Suleiman, με ματιά προσωπική, απαλλαγμένη από στρατευμένες πολιτικές σκοπιμότητες, απομυθοποιεί, εξανθρωπίζει και τονίζει το χρονικό την ηλιθιότητας στις αιώνιες, πλέον, επιχειρήσεις του Παλαιστινιακού. Ρυθμική βωβού κινηματογράφου, εκφραστική του ανέκφραστου, και μια αυστηρά προσωπική κινηματογραφική γλώσσα μάς χαρίζουν μια αποστασιοποιημένα προβληματιστική ματιά, στο ανεξάντλητα επίκαιρο...

23.
Les Herbes Folles

Τα αγριόχορτα φυτρώνουν, αφύτευτα και ακαθόριστα, παντού, τσαλαπατώντας τις φυτεμένες σοδειές. Όπως τα ένστικτα. Παρορμητικά και ανεξέλεγκτα παρασύρουν τον εμφυτευμένο κώδικα αποδεκτής συμπεριφοράς που επιβάλλει το προκατασκευασμένο και αστικό μοντέλο ζωής. Ένας Ρενέ μαγικός. Πλαστικός, ειρωνικός, ονειρικός. Με μια ταινία, που δε διστάζει το υγιές: να προσπεράσει δημιουργικά το ύφος του παρελθόντος, κρατώντας την εμπειρία!

22.
Wendy and Lucy

Όταν ο ανεξάρτητος Αμερικάνικος κινηματογράφος εξαντλείται: έρχεται η Wendy με τη Lucy, με σπιρτάδα και φρεσκάδα, να σώσουν την παρτίδα. Η απόγνωση και η απελπισία χαμηλόφωνα ζωγραφισμένη στα 24 καρέ. Η "απόδραση" ως αντίδραση στην απάνθρωπη βαναυσότητα του συλλογικού χθες. Η Kelly Reichardt κάνει μια ρεαλιστική ταινία. Σε χώρο πραγματικό. Σε χρόνο πραγματικό! Με την εννοιολογική ειλικρίνεια του όρου. Και δυστυχώς, δανείζεται το σενάριο της, από κείνο το αύριο, το κοντινό, που όλο πλησιάζει...

21.
Fantastic Mr. Fox

Ο Wes Anderson βγάζει απ' το ψυγείο το stop motion animation, και στο αναμεταξύ τους ραντεβού απογειώνεται το σουρεαλιστικό παράδοξο. Χαρακτηρολογικό σινεμά πάνω στην ατομική σκέψη, στις κοινωνικές δομές, την ταξική διάρθρωση. Με όχημα έναν κλεφτοκοτά αλεπούδο που βάζει σε κίνδυνο την αγέλη της, χάρις στα λαίμαργα ένστικτά της. Μια κάστα (αν)αρμόδιων ανθρώπων που ταλαντώνεται ανάμεσα στην ανάγκη να αποκαταστήσει την τάξη και τη βούληση να επιβάλει την εξουσία. Μέσα σ' ένα εξωφρενικά αλλοπαρμένο σύμπαν.

20.
El secreto de sus ojos

Ο χρόνος, ο ανεκπλήρωτος χρόνος, βυθίζεται στα μάτια εκείνου που δεν πρόφτασε το τραίνο της στιγμής. Η στιγμή τραβάει μια ευθεία γραμμή απ' το παρελθόν ως το μέλλον, διαγράφοντας το παρόν. Ένα παρόν παραλυμένο από στοιχειωμένες μνήμες στα μάτια του αργοπορημένου. Τυφλότητα από φόβο για αγάπη, ή από αγάπη του φόβου; Συνθλιπτική η ταινία του Campanella. Σαν αστυνομικό δράμα μπορεί να ασθμαίνει, αλλά η χαρακτηρολογία των συναισθημάτων έχει σφυγμό πρωταθλητή. Και για να μιλήσουμε και γλώσσα κινηματογραφική, ο Αργεντινός σκηνοθέτης μάς υπενθυμίζει κοφτά το αυτονόητο: το ντεκουπάζ καταρτίζεται στο ρεπεράζ!

19.
Katalyn Varga

Σε μια αρχετυπική ιστορία εκδίκησης, στα αχανή βουνά της Τρανσυλβανίας, ο Strickland κρατάει αποστάσεις, αλλάζει στάσεις, και εμβαθύνει στη μηχανική που γεννάει τον πόθο για εκδίκηση, στα αίτια δηλαδή, αρνούμενος χαρακτηριστικά να εξυμνήσει, ή να κατακρίνει, το νέκταρ του αιτιατού. Το ανθρώπινο παρακολουθείται μέσα σε μια πορεία θρησκευτικής και Βιβλικής στρέβλωσης, αλλά και κάτω από την νομοτελειακή(;) εφαρμογή της επιβολής του δικαίου του ισχυρού.

18.
Man on Wire

Η ζωή είναι εξαιρετικά εύθραυστη στο κενό ανάμεσα στους (πρώην) Δίδυμους Πύργους. Συνθήκη: η ακροβασία. Η ζωή ενός σχοινοβάτη, τα αβέβαια -ή τα εξαιρετικά βέβαια- βήματά του στο κενό, ως ένα ελατήριο διαφυγής από τις ασφυκτικές ταφόπλακες της τυπικά συνηθισμένης ανθρώπινης ζωής. Σ' ένα ντοκιμαντέρ που αγαπάει τον ήρωά του, και δεν αρνείται ούτε στιγμή να εξυμνήσει το αντισυμβατικό, καλώντας προς το μέρος του μια ζωή πιο γοητευτική...

17.
District 9

Μια ρεαλιστική ματιά στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, μέσα από μια ταινία επιστημονικής φαντασίας! Σε μια περιοχή, σε μια εποχή, απογειωμένου πολιτισμικού αναβρασμού. Εξαιρετικά σύγχρονη. Εξαιρετικά εύστοχη. Πίσω απ' την ξύλινη ταμπέλα του εξωγήινου, του μετανάστη, του παραβάτη υπάρχει κάτι ανθρώπινο που περιμένει να το εξερευνήσεις. Δυστυχώς η περιπλάνηση είναι ακρωτηριασμένη σ' έναν κόσμο χωρίς "ταξίδι". Αυτόν τον στατικό καδραρισμένο φόβο εδραιώνουν και εκμεταλλεύονται τα καιροσκοπικά πλοκάμια της κάθε άρχουσας τάξης, στραγγαλίζοντας και επιβάλλοντας τη "Νέα Τάξη" πραγμάτων.

16.
The Ghost Writer

Ο Polanski επέστρεψε με την πιο αυταναφορική ταινία του. Μια προσωποκεντρική σάτιρα για την σχέση "φαίνεσθαι"-"είναι", βιτρίνας-υπονόμων. Όταν ένα εξόχως διεφθαρμένο σύστημα επιθυμεί την μακροημέρευση και την ευημερία του(στην προκειμένη πολιτικό), εκθέτει στον κοινό οφθαλμό, ένα είδωλο τεχνητά κατασκευασμένο. Που έχει επιβληθεί ως μολυσμένο στην κοινή γνώμη. Έτσι που ο αποδιαπομπαίος, ή το αποδιαπομπαίο είδωλο, συγκεντρώνει καθηλωτικά όλους τους προβολείς, επιτρέποντας στο διεφθαρμένο και γενεσιουργό σύστημα την ανεμπόδιστη συνέχιση των δραστηριοτήτων του.

15.
Lebanon

Οι εχθροπραξίες κινηματογραφημένες μέσα από το μικροσκόπιο ενός πολεμικού οχήματος. Ο φακός το σκόπευτρο του πολεμικού άρματος. Εύρημα κινηματογραφικό! Η μικρόθωρρη αυτή οπτική γίνεται το δέσμιο βλέμμα του στρατιώτη. Ο μακρόκοσμός του. Η στρέβλωση, μέσα από την στρυφνή ανασημασιοδότηση των λέξεων, που επιβάλλει αυτή η εστιασμένη (από)οπτική, είναι αναπόφευκτη. Κάπως έτσι, ο πνευματικός θάνατος προηγείται του βιολογικού. Μια ζωή στρεβλωμένη κατ' εικόνα θανάτου. Σε μια σκληρή ταινία, νεκρώσιμης ποίησης.

14.
The Limits of Control

Οι Τζαρμουσικοί αγανάκτησαν. Κι όμως, το The Limits of Control, αν και καινοφανές, είναι θεμέλιος λίθος στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Ένα road movie, από τα ιδιότυπα, που καλεί μέσα απ' την τροχιά του ταξιδιού, όχι τη συγκομοιδή γνώσεων, αλλά την απώλεια αυτών. Τη διαγραφή των στριμωχμένων ιδεολογημάτων, και την απαλοιφή των πατημένων αντιλήψεων. Μέχρι το βαθμό όπου το υποκείμενο θα αγγίξει, στον απώτατο βαθμό, τα όρια μιας αναγεννητικής λευκότητας. Μια λευκότητα που προσεγγίζει το άπειρο, καθώς μέσα απ' το βαθμό αφαίρεσης, επιτυγχάνει την (δυνητική) ύπαρξη της πολυσημίας του διάφανου. Με τη δραματουργία να κορυφώνεται χαρακτηριστικά μπρος στον λευκό καμβά. Ένα έργο Τέχνης, αποκτά τη σημασία του, διαγράφοντας την δική μας "σημασία". Για να (δια)γράψει πάνω στο λευκό μας...

13.
A Serious Man

Οι αδερφοί Coen σπάνε αθεράπευτα πλάκα με τον κόσμο των "σοβαρών". Η πατέντα της κοινωνίας, από τη διαδικασία της εκπαίδευσης, τη μηχανική της εργασίας και κυριότερα τις αμβλώσεις της οικογένειας στον εξωπραγματικά ρεαλιστικό φακό των Coen. Ο αυνανισμός της αυθεντίας(ραββίνοι), ο καταναγκασμός των χαραγμένων οδών, επιβάλλουν ένα σύμπλεγμα ψυχοσωμζατικών (απο)νευρώσεων που εμποτίζεται στη νόηση. Καθιστώντας τη λογική, λογικά και άρρηκτα, ως την εδραιωμένη σύμβαση της παράνοιας.
Are you Serious;

Κατηγόρησε τον Spielberg που.. ανακάλυψε τη μπλοκμπαστεριά στην Αμερική όσο ο auteurισμός εξελίσσονταν σε υπνοθεραποθεωρία στην Ευρώπη, το γεγονός είναι πως η έβδομη τέχνη περιχαρακώνεται σε θέατρο δωματίου με τις δεκαετίες, μια τάση που έφτασε να γίνει κυρίαρχη και στη λαμπρότερη (και λαμπρά μισητή για κάποια χρόνια ενδιάμεσα) τελετή της βιομηχανίας της, πολύ πιθανά γιατί η τελευταία, η απονομή